۰۱
شعر ۱، کتاب زیرینخوان خلمن
لرزش لبانم یعنی رعشه‌ی بوسه‌هایم در گذشته‌‌ات با من به گوش میرسد در شراب تو دروازه‌ی زمان را می‌گشایم و رویایت بارانِ خفته را می‌باراند. بارانت را به من بده! بی‌حرکت در بارانِ…
خواندن متن ←دسته
خوان خلمنکتاب زیرین
۰۲
شعر ۲، کتاب زیرینخوان خلمن
کلیدِ دلت کجاست؟ نحس است آن پرنده‌ای که گذشت با من چیزی نگفت لرزان به خویش‌ام وانهاد. حالا دلت کجاست؟ درختِ وحشتی می‌لرزد و من هیچ ندارم جز چشمانی از عطش و کوزه‌ای خالی از آب. به…
خواندن متن ←۰۳
شعر ۳، کتاب زیرینخوان خلمن
صبح، درخشش می‌بخشد به پرندگان گشاده است و تازه است. با وحشت اندیشه با هم‌اش می‌نوشیم. ای یار گرم کن گذشته را! مرا می‌بوسی و بوسه‌ها بیدار می‌شوند، در جوار خورشید فرو می‌افتیم.…
خواندن متن ←۰۴
شعر ۴، کتاب زیرینخوان خلمن
خم شو اگر می‌خواهی اگر می‌خواهی پرنده را ببین که چنین کودک در صدایم پر می‌کشد. از پرنده معبری می‌گذرد که به چشمان تو میرسد دستِ تو را انتظار می‌کشد. هر جا که نیستی سبزه سرزده…
خواندن متن ←۰۵
شعر ۵، کتاب زیرینخوان خلمن
چه چشمان زیبایی! و زیباتر از آن نگاهِ چشمانت و زیباتر از آن هوای چشمانت وقتی از دوردست نگاه می‌کنی. در هوا جستجو می‌کردم: چراغِ خونت را خونِ سایه‌ات را و سایه‌ات را بر دلم.
خواندن متن ←۰۶
شعر ۶، کتاب زیرینخوان خلمن
برگ‌های رنگی و سبز، برگ‌های خشک، برگ‌های تازه، از صدایت می‌افتند. خفته، به زیر آفتاب، آفتاب تو می‌آرمند ببین که چگونه انتظار می‌کشند تا وحشت فرونشنید. خورشید ریزش برگ‌هایت را م…
خواندن متن ←۰۷
شعر ۷، کتاب زیرینخوان خلمن
حرارتی که اندیشه را ویران می‌کند اندیشناک خود را ویران می‌کند. نور، در بوسه‌هایت می‌لرزد و معبر را متوقف می‌کند زمان را متوقف می‌کند، در دوردستان بوسه‌ها را می‌گشاید و سبزه را در…
خواندن متن ←۰۸
شعر ۸، کتاب زیرینخوان خلمن
آرام آرام در صبح گشاده از چشم‌هایت می‌گذرند حیواناتی که تو را در میانه‌ی رویا می‌سوزانند. هرگز هیچ نمی‌گویند مرا خاکستر به جا می‌نهند و تنها با خورشید.
خواندن متن ←۰۹
شعر ۹، کتاب زیرینخوان خلمن
پاهایت بر شب می‌گذرد به ظرافت باران را می‌گشاید روز را می‌گشاید از تو هیچ نمی‌داند مرگ پای پاهایت سبزه سرزده‌است و سایه‌ای‌ست آن‌جا که دریا از تهی می‌نویسد.
خواندن متن ←۱۰
شعر ۱۰، کتاب زیرینخوان خلمن
با درختان کلمات را بر زبان می‌آوری و درختان برگ‌هایی دارند که آواز می‌خوانند و پرندگانی که مجاور خورشیدند. سکوتت غریو‌های عالم را بیدار می‌کند.
خواندن متن ←۱۱
شعر ۱۱، کتاب زیرینخوان خلمن
کناره گرفته از کنارت، جهانِ تازه‌ی کنارت را کشف می‌کنم: جزایرت را چنان چراغ‌هایی با ظلمتی که می‌رود و می‌آید در زمان. در صدایت رنجور از من دریا فرو می‌ریزد.
خواندن متن ←۱۲
شعر ۱۲، کتاب زیرینخوان خلمن
هرآن‌چه به من گفتی واژه‌ایست که می‌لرزد در دست زمان سرگشاده برای نوشیدن خانه خاموش است آن‌جا که همدگر را در دل خورشید بوسیدیم.
خواندن متن ←