خوان خلمن نوشته بود:
«هرچه در تبعید می‌آموزیم، به ما عطا نمی‌شود؛ به نفس تبعید پیش‌کش می‌شود، فرو رفته در خویش، رو به خود آورده، گرد خود پیچیده، غوطه‌ور شده در خویش؛ در آن «خود»ی که ما نیستیم.
می‌توانیم‌اش آموخت؟
آری، می‌توانیم، اما چه چیز را؟»