شعر ۲۲، کتاب زیرینخوان خلمن

شب‌هنگام
زهدانت ستارگان را متوقف می‌کند
چنان زمین نفس می‌کشد
زمین است
رحم‌ات

در بذر زهدانت
پرندگانی پرواز می‌کنند‌
که آواز می‌خوانند
در آن‌چه خواهد آمد.